powrót do strony akrobacji

Informacja o sporcie (rys historyczny, osiągnięcia).

Pierwsze informacje o akrobacji lotniczej pochodzą z roku 1913, kiedy to Piotr Niestierow i Adolf Pegout wykonali na swych aeroplanach pierwsze pętle. W tym samym czasie Konstanty Arceuow i J. Perkes wykonali pierwsze korkociągi. Opanowanie korkociągu i wyjaśnienie zagadnień autorotacji rozszezylo możliwości tworzenia nowych figur akrobacyjnych. Tak rodziła się akrobacja lotnicza, znalazła później praktyczne zastosowanie w I i w II Wojnie Światowej. Po I Wojnie Światowej powstają nowe konstrukcje - samoloty akrobacyjne, a wśród nich polski "RWD-10" i niemiecki "Jungmeister". Następuje dalszy rozwój akrobacji sportowej. Międzynarodowa Federacja Lotnicza (FAI) obejmuje patronat nad akrobacją, czyniąc ją jedną z dziedzin sportów lotniczych.

Na przełomie lat 50-tych i 60-tych w ślad za tendencjami światowymi nastąpiło w Polsce ożywienie w rozwoju sportowej akrobacji lotniczej. Mimo braku w kraju specjalnego wyczynowego sprzętu lotniczego, akrobacja lotnicza zaczęła się wyodrębniać w oddzielną samoistną dyscyplinę sportu lotniczego. Kierowała nią powołana w Aeroklubie Polskim specjalistyczna Komisja Akrobacji Lotniczej, na czele której stanął pilot akrobacyjny i doświadczalny A. Abłamowicz, stały delegat AP do analogicznej Komisji Międzynarodowej FAI (CIVA). W latach 1950 -1980 przeprowadzono szereg interesujących imprez, z których do najważniejszych należały Indywidualne Mistrzostwa Polski i Ogólnopolskie Zawody Samolotowe w akrobacji zespołowej. Czołowi reprezentanci tej dyscypliny brali udział w Mistrzostwach Świata i w Międzynarodowych Zawodach w akrobacji innych krajów. Celem podniesienia poziomu akrobacji lotniczej i umożliwienia pilotom doskonalenia kwalifikacji i stałego treningu Zarząd Główny Aeroklubu Polskiego powołał "Centralny Ośrodek Szkolenia w Akrobacji Samolotowej" (Aeroklub Radomski) oraz "Ośrodki Akrobacji Samolotowej" (Aerokluby Pomorski i Szczeciński).